على صدرايى خويى

121

ميراث مشترك ايران و هند ( فارسى )

كتاب معروفى است كه در آن مؤلف مسائل اخلاقى را در قالب داستانهايى در پند و اندرز بيان نموده است . اين كتاب در چاپ حاضر داراى يك ديباچه و يك مقدمه و خاتمه و پنج باب مى باشد ، با اين عنوانها : باب اول : در بيان آداب شرم و حيا و طريقهء تواضع و سخن گفتن ؛ باب دوم : در حسن خلق ؛ باب سوم : در تسليم ؛ باب چهارم : در مصاحبت ؛ باب پنجم : در حسد ؛ خاتمه : حكايت رعنا و زيبا . در فهرست مشترك پاكستان دربارهءا ين كتاب اظهار نظر شده : « داستان هاييست عرفانى ، در اخلاق و آداب زندگى هنگامى كه در اصفهان نزد حسن قلى خان قورچى شاملو بوده است . در يك مقدمه و پنج باب نگاشته است . و در ديباچه از آنكه منشى منوچهر بن قرچغاى فرمانرواى مشهد و خبوشان و درود بوده است ياد مىكند . نخست آن رابه نام رعنا و زيبا نگاشته بود ، چون نسخه به دست قبايل وحشى به يغما مى رود ، بار ديگر به ذهن خود مراجعه كرده با اختلاف هايى به نام محفل آرا مى نگارد . سپس براى بار سوم در آن دست برده به نام محبوب القلوب مى سازد . در منابع آمده كه رعنا و زيبا خاتمهءمحبوب القلوب اوست » . [ فهرست مشترك پاكستان 6 / 976 ؛ الذريعة ج 11 ، ص 1241 ] آغاز : بسمله . الهى بزرگى و حشمت تو راست * سرافرازى و ملك و شوكت تو راست نوع خط : نستعليق . كاتب : ذكر نشده ؛ تاريخ كتابت : ذكر نشده . به اهتمام : حسب فرمايش آقا رجبعلى صاحب شيرازى و ميرزا محمد صاحب شيرازى . توضيحات : تمامى صفحات جدول دار . محل چاپ : هند ؛ بمبئى . مطبعه : امير الدين ؛ تاريخ طبع : 7 رجب المرجب 1298 هجرى قمرى .